P S Y C H O T E R A P I A   D Z I E C I

Moje doświadczenie w pracy klinicznej z dziećmi obejmuje różne podejścia: analityczne, humanistyczne, poznawczo-behawioralne. W obecnej pracy z dziećmi opieram się na analitycznym sposobie myślenia, łącząc je z nastawieniem niedyrektywnym, a więc podążającym za spontaniczną aktywnością dziecka. Poszukiwanie rozwiązania dla zgłaszanych problemów dzieje się w obserwacji i rozumiejącym uczestniczeniu w tej spontanicznej aktywności, która jest naturalnym sposobem komunikowania się dzieci ze światem. W takiej spontanicznej aktywności przejawia się całe życie psychiczne i emocjonalne dziecka, zarówno w sensie pozytywnym, jak i w jego zaburzeniach. W pracy z dziećmi korzystam więc z zabawek, rysunku i innych twórczych technik, z terapii w piaskownicy, a także z komunikacji werbalnej – stosownie do wieku i poziomu rozwojowego dziecka.

Mam doświadczenie w pracy z dziećmi w różnym wieku (od niemowląt do dzieci w wieku szkolnym) i z różnym poziomem trudności psychologicznych i rozwojowych. W oparciu o rozpoznanie potrzeb, proces psychoterapii dziecka odbywa się z różną częstotliwością. Ze względu na specyfikę kontaktu terapeutycznego z małymi pacjentami, najczęściej są to spotkania od dwóch do czterech w tygodniu.

Moje doświadczenie w pracy z dziećmi obejmuje następujące obszary:

  • Problemy emocjonalne (lęk, agresja)
  • Problemy adaptacyjne
  • Zaburzenia związane z problemami rodzinnymi
  • Zespół nadpobudliwości ruchowej i deficytów uwagi (ADHD)
  • Całościowe zaburzenia rozwoju (spektrum autystyczne)

Kontrakt psychoterapeutyczny z rodzicami poprzedzony jest cyklem spotkań konsultacyjnych. Zwykle pierwsze spotkanie odbywa się z całą rodziną. Umożliwia to obserwację interakcji rodzinnych i jednoczesną rozmowę z rodzicami na temat powodów zgłoszenia.